THEATER DE SPEELDOOS BAARN • verrassend • inspirerend • verbindend

Kubus Kunst Challenge

Ik moet jullie iets vertellen. Ik schrok me kapot. Het was een heerlijke nazomerse septemberdag. De zon werd die ochtend juist net behaaglijk warm. Mijn staal was lekker aan het opwarmen. Opeens drie kerels om mij heen die mij letterlijk kwamen strippen…

Daar was ik niet op voorbereid. Na een paar uurtjes bleef alleen mijn stalen frame over. Wat nu van mij rest is een open box; een open constructie waar de wind doorheen waait. Als ik heel eerlijk ben, is dat na al die jaren best wel een verademing. Het kon binnenin erg warm worden. Zeker met die lampen erin. Het is eigenlijk best prima zo.

Maar voor ik dit stalen frame geworden ben, heb ik al wel het een en ander meegemaakt.

Bij de verbouwing van 1985 werd ik op het dak van Theater de Speeldoos gemonteerd. Ik had vier zijkanten met daarin ronde, rode cirkels. Ik kreeg ook verlichting. Ik werd een ijkpunt op het pand van Theater de Speeldoos.

Wat ik allemaal heb meegemaakt in al die jaren van stille, trouwe dienst? Ik heb in ieder geval lekker om me heen kunnen kijken. Veel zien gebeuren. Nou ja, behalve aan mijn achterkant dan. Op de begraafplaats is het meestal maar een dooie boel. Druk was het dan wel weer op mijn dak wanneer hangjongeren het dak opklommen. En ik werd af en toe schoongemaakt met een spons en sopje. Niet al te vaak, want dat is best een klus. En niet geheel ongevaarlijk ook. Van september tot en met mei genoot ik al die jaren van de drukte; in de zomer van de rust.

En toen in 2012. Het was ook een mooie, nazomerse septemberdag. In september ben ik altijd wat meer op mijn hoede. Start nieuwe seizoen, en zo. En naar later bleek, niet geheel onterecht. Ik zag al wat reuring beneden en mensen arriveren op die bewuste zaterdag. En opeens kwam er een brandweerwagen aanrijden. En ja hoor, een volle straal recht op mijn snufferd gericht. Mijn ronde cirkel aan de voorkant bleef maar net aan heel. Het scheelde niet veel of er kwam een gat in. En dit was al de tweede keer dat ze me zoiets flikten. Kun je nagaan!

Maar het kon nog gekker. In februari van het jaar 2015 werd ik zo maar uit het niets door diezelfde kerels aan vier kanten ingepakt in een groot spandoek. Maand van de Liefde noemden ze het. Mijn licht kwam er maar nauwelijks doorheen. Maar ik moet zeggen, het was wel comfortabel en het was mijn minst koude februarimaand ooit. Het kan daar boven op het dak behoorlijk koud worden in de winter, en zeker in februari.

En wat ze nu onlangs weer bedacht hadden … Mijn onderbuikgevoel zei me dat er weer iets stond te gebeuren. Weer september, weet je. En ja hoor, dat was ook zo. Een nieuw seizoen; een nieuw begin. Boordevol inspiratie, hadden ze het over. Dus ik moest eraan geloven. Voor ik het wist stond ik te bibberen in mijn stalen frame. Maar het went. Mijn nieuwe image bevalt me eigenlijk wel, moet ik toegeven. Licht, open, transparant. Ik lijk opeens wel kunst! Van dichtbij bezien kan ik alleen wel een opknapbeurtje gebruiken. Ik ben hier en daar een beetje aan het roesten. Tja, vind je het gek na die brandweer akkefietjes. En dat Hollandse druilerige weer in al die jaren. Ik krijg daarom binnenkort een likje verf zodat ik niet verder wegroest.

En weet je wat ze verder daar beneden nog van plan zijn met me? Ik ben opeens tot een kunstobject gebombardeerd! Een kunstproject, noemen ze het. Ze zoeken mensen die mij willen pimpen. Echt waar! Nou ja, symbolisch dan. Niet mijzelf op het dak. Veel te gevaarlijk; het is hoog hier boven, hoor. Maar conceptueel in het klein. Ze noemen dit kunstproject de Kubus Kunst Challenge. Nou, ik ben benieuwd. Ik wacht net als altijd maar rustig af…

Kus van Kubus

P.s. de deelnamevoorwaarden van de Kubus Kunst Challenge staan per 1 oktober a.s. op deze website

Speeldoosbaarn.nl gebruikt cookies om de website zo klantvriendelijk mogelijk te maken. Bezoekt u onze website, dan gaat u met deze Cookies